BRUSSEL — ‘Oef, ik vreesde dat jullie misschien op het laatste moment allemaal naar Whitney Houston waren gaan kijken’. Aldus een opgeluchte Axelle Red, halfweg haar concert in een nagenoeg uitverkocht Vorst Nationaal. Wel, zij die La Houston verkozen boven de soul à la Limbourgeoise hadden ongelijk. Axelle bewees gedurende ruim twee uur een zeer grote dame te zijn. Zelfs gehuld in kamerjas.

Axelle Red houdt van uitdagingen. Ze gaf het zelf toe, toen ze aan het eind van haar optreden een akoestische gitaar omgordde, om La Réponse te brengen. Net zoals we ze drie jaren geleden aarzelend achter de piano zagen kruipen om Mon Café te spelen, stond ze nu zichzelf met onzekere grip op gitaar te begeleiden.

De uitdaging ging echter verder dan wat gitaarakkoorden op het podium brengen. Het ging Axelle vanzelfsprekend ook om Vorst vol te krijgen. ‘Wat een omhooggevallen trutje als Mylène Farmer kan, moet mij ook lukken’, zal ze gedacht hebben. Een bijkomende uitdaging bestond erin om, zodra Vorst vol was, de mensen twee uur en twintig minuten lang waar voor hun geld te geven. Vandaar de talloze gewijzigde versies van songs, soms subtiel, andere zeer ingrijpend.

Aandacht
Vandaar ook de kleine extra’s ; de danseressen die zo nu en dan mee mochten doen, de uitgekiende lightshow, de georkestreerde pasjes van de muzikanten, het drumritme van Sexual Healing dat A quoi ça sert binnensloop. Het moet gezegd : de show was tot in de puntjes voorbereid en werd meticuleus uitgevoerd. Dat zulks niet tot een steriele bedoeling leidde, maakt de verdienste van de Hasseltse er alleen groter op. Het onderscheidde haar meteen van de reeds vermelde Whitney Houston.

Een andere discipline waarin Red een beter rapport haalde dan Houston, was die van setlist. Het optreden van dinsdagavond was een schoolvoorbeeld van perfecte spanningsopbouw. De aandacht gaande houden, daar was het om te doen.

Na de instrumentale opener Stay Or Not kwam er een al even langgerekt Faire des mamours. We waren twee nummers en een kwartier verder en we wisten meteen : de roodharige gaat haar tijd nemen. Tijd om uitgebreid de recente cd te belichten, bijvoorbeeld. Toujours Moi is Axelle Reds meest avontuurlijke, meest ambitieuze plaat tot nu toe. Ze speelde er, op een uitzondering na, alle nummers van.

Huidige single Bimbo à moi — het nummer dat Vanessa Paradis nooit maakte — kreeg een heerlijke sixties kitchsversie mee, inclusief vloeistofdia’s en gemaskerde danseresjes die zo uit Fantômas leken gesprongen.

Voorts een flinke greep van Axelle’s inmiddels negenjarige carrière. Naast al het Franstalige werk kreeg in de bissen het Spaanse Con Solo Pensarlo een beurt. Eerder hadden we reeds het aan dochterlief opgedragen Just the two of us gehad.

Vervelend ‘Weet je wat ik eigenlijk het vervelendst vind vanavond ? Alles in twee talen te moeten zeggen’, klonk het na goed een uur, ontwapenend eerlijk. Meteen ontkrachtte Axelle Red dat stomme taalspelletje dat tijdens concerten steeds opduikt. Dubbel precair voor de in het Frans zingende Vlaamse, maar met bovenstaande bemerking werd alle spanning fijntjes weggewerkt. Vermoedelijk bestond het publiek trouwens uit even veel Vlamingen als Walen, al lieten laatstgenoemden zich gewoontegetrouw iets duidelijker horen.

Wat eigenlijk de voorkeur wegdroeg van het publiek ? Duidelijk en niet eens zo verrassend de kalme nummers, genre J’ai jamais dit. Up tempo-nummers als Le monde tourne mal en Ma Prière brachten wel ambiance in de show maar bleven hoe dan ook wat slapjes klinken. Misschien, heeft het gebrek aan tweede stemmen in de achtkoppige, uitstekende begeleidingsband er iets mee te maken.

Feit is dat het allerbeste moment niet toevallig een traag moment was : Axelle die in de tweede bisronde blootvoets en in kamerjas het podium kwam opgesloft, achter de vleugelpiano plaatsnam en moederziel alleen Rester Femme inzette. Ze wist in de tekst zelfs het woorje ‘peignoir’ te smokkelen, voor de gelegenheid.

We zeiden het al : tot in de puntjes verzorgd. Chapeau. Hoedje af.